Shloka 15
Chapter 43: Tumult of Battle-Sounds and the Proliferation of Dvandva
Paired Engagements
सर्वस्य चाहं हृदि संनिविष्टो मत्त: स्मृतिर्ज्ञनमपोहनं च । वेदैश्व सर्वैरहमेव वेद्यो वेदान्तकृद् वेदविदेव चाहम्
sarvasya cāhaṁ hṛdi saṁniviṣṭo mattaḥ smṛtir jñānam apohanaṁ ca | vedaiś ca sarvair aham eva vedyo vedāntakṛd vedavid eva cāham ||
মইয়ে সকলোৰে হৃদয়ত অন্তৰ্যামী ৰূপে অধিষ্ঠিত; মোৰ পৰাই স্মৃতি, জ্ঞান আৰু অপোহন (ভুল/জ্ঞানলয়) ঘটে। সকলো বেদৰ দ্বাৰা জানিবলগীয়া মইয়েই; মই বেদান্তৰ কৰ্তা আৰু বেদ-জ্ঞাতাও মইয়েই॥ এইদৰে শ্ৰীমহাভাৰতৰ ভীষ্মপৰ্বৰ শ্ৰীমদ্ভগৱদ্গীতাপৰ্বান্তৰ্গত ব্ৰহ্মবিদ্যা আৰু যোগশাস্ত্ৰৰূপ শ্ৰীমদ্ভগৱদ্গীতোপনিষদত শ্ৰীকৃষ্ণ-অৰ্জুন সংবাদৰ ‘পুৰুষোত্তমযোগ’ নামৰ পঞ্চদশ অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল॥
अजुन उवाच
Educational Q&A
The Supreme Lord is the indwelling presence in all hearts and the ultimate source of cognition—memory, knowledge, and even the loss of knowledge. Therefore, the Vedas ultimately aim at knowing Him; He both establishes the purport of the Vedas (Vedānta) and fully knows them.
In the battlefield dialogue, Kṛṣṇa is concluding the teaching of Puruṣottama-yoga by identifying Himself as the inner ruler (antaryāmin) who governs understanding and as the final referent of scriptural revelation, thereby stabilizing Arjuna’s ethical struggle with a theocentric foundation for duty and discernment.