Shloka 1
Bhakti–Akṣara-Upāsanā-Viveka
Devotion to the Personal vs. Contemplation of the Imperishable
श्रीभगवान् बोले--हे महाबाहो! फिर भी मेरे परम रहस्य और प्रभावयुक्त वचनको सुन, जिसे मैं तुझ अतिशय प्रेम रखनेवालेके लिये हितकी इच्छासे कहूँगा
śrībhagavān uvāca—he mahābāho! bhūya eva me paramaṁ guhyaṁ śṛṇu mad-vacanaṁ; yat te ’haṁ prīyamāṇāya hitakāmyayā vakṣyāmi.
শ্ৰীভগৱানে ক’লে—হে মহাবাহো! পুনৰো মোৰ পৰম গূঢ় আৰু প্ৰভাৱযুক্ত বাক্য শুনা। তুমি মোৰ অতি প্ৰিয়; সেয়ে তোমাৰ হিত কামনা কৰি মই এই কথা তোমাক ক’ম।
अजुन उवाच
Educational Q&A
The verse frames the ethical basis of instruction: the Lord speaks a ‘supreme secret’ not as mere doctrine, but out of compassion and a desire for Arjuna’s welfare, grounding spiritual teaching in love, trust, and responsibility.
On the battlefield setting of Bhīṣma Parva, Kṛṣṇa resumes counsel to Arjuna, signaling a renewed and deeper disclosure—an intimate, powerful teaching offered because Arjuna is dear and receptive.