Shloka 1176
आस्फोटयामास भृशं भीमसेनो ननाद च | जनेश्वर! पांचालों और सोमकोंके तो हर्षकी सीमा न रही। सहस्रों रणवाद्य बजने लगे। उस समय महाबली भीमसेन जोर-जोरसे ताल ठोकने और सिंहके समान दहाड़ने लगे
sañjaya uvāca | āsphoṭayāmāsa bhṛśaṃ bhīmaseno nanāda ca | janeśvara! pāñcālānāṃ somakānāṃ ca harṣasya sīmā nābhavat | sahasrāṇi raṇavādyāni vavādyire | tadā mahābalī bhīmasenaḥ jorajorena tālaṃ tokan siṃhasyeva nādaṃ cakāra |
হে জনেশ্বৰ! মহাবলী ভীমসেনে প্ৰবলভাৱে বাহু চাপৰি উচ্চস্বৰে গর্জন কৰিলে। পাঞ্চাল আৰু সোমকসকলৰ আনন্দৰ সীমা নাথাকিল; সহস্ৰ সহস্ৰ ৰণবাদ্য ধ্বনিত হ’ল। তেতিয়া ভীমসেনে দেহত আঘাত কৰি প্ৰত্যাহ্বান জনাই সিংহনাদৰ দৰে গর্জি ধৰ্মযুদ্ধৰ বাবে সন্নদ্ধতা প্ৰকাশ কৰিলে।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how righteous resolve in a dharma-yuddha is strengthened through courage and collective morale: Bhima’s roar and the sounding of war-instruments function as an ethical rallying cry—steadfastness, fearlessness, and solidarity in the face of grave duty.
Sanjaya reports to the king that Bhima forcefully claps/strikes his arms and roars like a lion. The Pandava allies—the Panchalas and Somakas—overflow with joy, and countless battle instruments resound, signaling heightened enthusiasm and readiness for combat.