Shloka 117
परिघके समान मोटी भुजाओंवाले शूरवीर पाण्डवोंने इहलोकमें विजय पाकर परलोकमें भी उत्तम गति निश्चित कर ली। वे सब-के-सब बड़े-बड़े शंख बजाने लगे ।।
sañjaya uvāca | parighake samānāḥ sthūlā bhujāḥ yeṣāṃ te śūrāḥ pāṇḍavā ihaloke vijayaṃ prāpya paraloke'pi uttamāṃ gatiṃ niścitāṃ cakruḥ | te sarve mahāśaṅkhān vādayām āsuḥ || somakāḥ sapāñcālāḥ prahṛṣyanta janeśvara | tataḥ tūryasahasreṣu nadatsu sa mahābalaḥ ||
গদাৰ দৰে ডাঠ বাহুবিশিষ্ট শূৰ পাণ্ডৱসকলে ইহলোকে জয় লাভ কৰি পৰলোকেো উত্তম গতি নিশ্চিত কৰিলে। তেওঁলোকে সকলোৱে মহাশঙ্খ ধ্বনিত কৰিবলৈ ধৰিলে। হে জনেশ্বৰ! সোমকসকল পাঞ্চালসকলৰ সৈতে হৰ্ষিত হ’ল; তাৰ পিছত সহস্ৰ সহস্ৰ তূৰ্যৰ নাদৰ মাজত সেই মহাবল কোলাহল উঠিল।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse links righteous martial effort with a twofold outcome: success in the visible world (victory, honor) and a higher destiny beyond (uttamā gati). It reflects the epic’s ethic that a kṣatriya who fights steadfastly for a just cause gains both worldly acclaim and spiritual merit.
Sañjaya describes the Pāṇḍava side surging with confidence: the Pāṇḍavas blow their great conches, while their allies—the Somakas and Pāñcālas—rejoice. The battlefield fills with the roar of thousands of war-instruments, signaling the army’s rising morale and readiness for combat.