सम्प्रदत्तास्त्रशिक्षा वै पपानीकविनाशनी । सतां शिक्षामधिष्ठाय कुर्वन् परबलक्षयम्,तात! पूर्वकालमें परम बुद्धिमान् परशुरामजीने उन यशस्वी भीष्मको शत्रु-सेनाका विनाश करनेवाली जो अस्त्रशिक्षा प्रदान की थी, उसका आश्रय लेकर पाण्डवपक्षीय शत्रु- सेनाका संहार करते हुए कुरुकुलके वृद्ध पितामह एवं शत्रुवीरोंका नाश करनेवाले भीष्म नित्यप्रति दस हजार मुख्य योद्धाओंका वध करते आ रहे थे
sampradattāstraśikṣā vai pāṇḍavānīkavināśanī | satāṃ śikṣām adhiṣṭhāya kurvan parabalakṣayam, tāta |
সঞ্জয়ে ক’লে—পূৰ্বে প্ৰদত্ত সেই অস্ত্ৰশিক্ষা পাণ্ডৱসেনাকো বিনাশ কৰিবলৈ সক্ষম আছিল। তাক আশ্ৰয় কৰি, সজ্জনৰ শৃঙ্খলিত শিক্ষাত দৃঢ় হৈ, হে তাত, ভীষ্মে শত্রুবলৰ ক্ষয় সাধন কৰি থাকিল।
संजय उवाच
The verse highlights the power and responsibility inherent in transmitted knowledge: weapon-training (astra-śikṣā) received from an eminent teacher becomes decisive in war. It also suggests that disciplined learning, grounded in the standards of the noble (satām), can be applied with unwavering effectiveness—raising ethical reflection on how great skills are used in a righteous yet tragic conflict.
Sanjaya describes Bhishma’s battlefield dominance: drawing upon the weapon-instruction he had received earlier (traditionally from Parashurama), Bhishma is actively causing heavy destruction to the opposing (Pandava) forces during the Kurukshetra war.