तब हाथीपर बैठे हुए प्रतापी राजा भगदत्तने युद्धमें बाणोंकी वर्षा करके अर्जुनको आगे बढ़नेसे रोक दिया ।। अर्जुनस्तु ततो नागमायान्तं रजतोपमै: । विमलैरायसैस्ती क्ष्णरविध्यत महारणे,अर्जुनने भी अपने सामने आते हुए उस हाथीको चाँदीके समान चमकीले लोहमय तीखे बाणोंद्वारा उस महासमरमें बींध डाला
sa f1jaya uv01ca |
arjunas tu tato n01gam 01y01nta rajatopamai |
vimalair 01yasais t2bk6347air avidhyat mah01ra47e ||
তাৰ পাছত নিজৰ ফালে আগবঢ়ি অহা সেই হাতীটোক দেখি অৰ্জুনে মহাযুদ্ধত ৰূপাৰ দৰে দীপ্ত, নিৰ্মল লৌহ-নির্মিত তীক্ষ্ণ শৰৰে তাক বিদ্ধ কৰিলে।
संजय उवाच
The verse highlights disciplined action in war: when a grave threat advances, a warrior acting within kshatriya-dharma responds decisively and skillfully, using necessary force to protect himself and his side in a righteous battle context.
As the battle intensifies, an elephant advances toward Arjuna; Arjuna counters by shooting bright, sharp iron arrows that gleam like silver, piercing the oncoming elephant in the midst of the great fight.