द्रोण: पाञउ्चालपुत्रेण समागम्य महारणे । महासमुदयं चक्रे शरैः संनतपर्वभि:,द्रोणाचार्यने उस महासमरमें पांचालराजकुमार धृष्टद्युम्नसे भिड़कर झुकी हुई गाँठवाले बहुसंख्यक बाणोंद्वारा बड़ा भारी युद्ध किया
sañjaya uvāca |
droṇaḥ pāñcālaputreṇa samāgamya mahāraṇe |
mahāsamudayaṃ cakre śaraiḥ sannatapārva-bhiḥ ||
সেই মহাযুদ্ধত দ্ৰোণাচাৰ্য পাঞ্চালপুত্ৰ ধৃষ্টদ্যুম্নৰ সন্মুখীন হৈ, বাঁক খোৱা গাঁটযুক্ত অসংখ্য বাণে ভয়ংকৰ আক্রমণৰ ঢৌ তুলিলে।
संजय उवाच
The verse highlights how, in war, personal destinies and rivalries (Droṇa and Dhṛṣṭadyumna) intensify violence; it implicitly raises the ethical tension between kṣatriya-duty to fight and the destructive momentum that such duty can unleash.
Sañjaya reports that Droṇa directly engages Dhṛṣṭadyumna in the great battle and unleashes a massive, concentrated attack by firing a multitude of arrows, escalating the combat between them.