Shloka 27
Bhīṣma–Karṇa Saṃvāda on the Śaraśayyā (भीष्म–कर्ण संवादः शरशय्यायाम्)
तस्य पार्थो धनुश्छित्त्वा हस्तावापं च पञठ्चभि: । अथैनं सायकैस्तीकषणैर्भुशं विव्याध मर्मणि
sañjaya uvāca | tasya pārtho dhanuś chittvā hastāvāpaṃ ca pañcabhiḥ | athainaṃ sāyakais tīkṣṇair bhṛśaṃ vivyādha marmaṇi | ekaikaṃ tribhir ānarccchat kaṅkabārhiṇavājitaiḥ |
সঞ্জয়ে ক’লে—তেতিয়া পাৰ্থ অৰ্জুনে পাঁচটা শৰৰে তাৰ ধনু আৰু হাত-ৰক্ষক কাটি পেলালে; তাৰ পাছত তীক্ষ্ণ সায়কেৰে তাৰ মর্মস্থানত ভীষণ আঘাত কৰিলে। তাৰ পিছত তেওঁ প্ৰতিপক্ষৰ যোদ্ধাসকলক একে একে তিনিটাকৈ গৃধ্ৰপক্ষযুক্ত শৰৰে বিদ্ধ কৰিলে।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights disciplined martial conduct: Arjuna first disables the opponent’s weapon and protection, then delivers precise strikes. It reflects kṣatriya-dharma as controlled, skillful action—tactical restraint preceding decisive force.
Sañjaya describes Arjuna’s rapid archery: he severs an enemy’s bow and hand-guard with five arrows, then pierces him in vital points with sharp shafts, and proceeds to strike each adversary with three feathered arrows.