Shloka 24
Bhīṣma–Karṇa Saṃvāda on the Śaraśayyā (भीष्म–कर्ण संवादः शरशय्यायाम्)
ततो बर्हिणवाजानामयुतानन््यर्बुदानि च । धनंजयरयथे तूर्ण पातयन्ति सम भूमिपा:
tato barhiṇavājānām ayutāny arbudāni ca | dhanañjaya-rathe tūrṇaṁ pātayanti sma bhūmipāḥ || ekaikaṁ tribhir ānarccchat kaḍuka-barhiṇavājitaiḥ |
সঞ্জয়ে ক’লে—তাৰ পাছত বহু ৰজা একেলগে মিলি ধনঞ্জয়ৰ ৰথৰ ওপৰত তৎক্ষণাৎ অযুত-অৰ্বুদ সংখ্যক, ময়ূৰপুচ্ছ-শোভিত অসংখ্য শৰ বৰ্ষণ কৰিবলৈ ধৰিলে। কিন্তু পাৰ্থ অৰ্জুনে তেওঁলোকক ক্ৰমে প্ৰতিহত কৰি, প্ৰতিজনক তিনিটাকৈ তীক্ষ্ণ ময়ূৰপুচ্ছযুক্ত শৰৰে বিদ্ধ কৰিলে; বিশেষ বেদনা দি তেওঁলোকৰ অগ্ৰগতি ৰোধ কৰিলে।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights steadiness and disciplined response under overwhelming pressure: even when many rulers unleash a massive volley, the righteous warrior maintains focus and counters with measured, effective force—an ethic of duty (kṣatriya-dharma) expressed through control, precision, and courage.
Sañjaya describes a coordinated attack in which numerous kings shower Arjuna’s chariot with vast numbers of peacock-feathered arrows. Arjuna answers by striking each adversary with three keen arrows, causing them pain and halting their momentum despite the massed assault.