Shloka 14
Bhīṣma–Karṇa Saṃvāda on the Śaraśayyā (भीष्म–कर्ण संवादः शरशय्यायाम्)
रथाश्ष बहवो भग्ना हयाश्ष शतशो हता: । गजाश्न सगजारोहा: पेतुरुव्या महाहवे
sañjaya uvāca | rathāś ca bahavo bhagnā hayāś ca śataśo hatāḥ | gajāś ca sa-gajārohāḥ petur urvyā mahāhave | ekaikaṃ tribhir ānarccchat kaḍuka-barhiṇa-vājitaiḥ |
সঞ্জয়ে ক’লে—সেই মহাযুদ্ধত বহু ৰথ ভাঙি পৰিল, শত শত ঘোঁৰা নিহত হ’ল, আৰু হাতীসকলো আৰোহীসহ মাটিত লুটাই পৰিল। তাৰ পাছত গিধৰ পাখি-লগোৱা শৰৰে তেওঁ একে একে প্ৰতিজনক তিনিটাকৈ শৰ বিদ্ধ কৰি তীব্ৰ যন্ত্ৰণা দিলে আৰু তেওঁলোকৰ অগ্ৰগতি ৰুদ্ধ কৰিলে; ৰণভূমিত ধ্বংস আৰু সংহাৰ বিস্তাৰিত হ’ল।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the grim reality of war: even when fought as a kṣatriya duty, battle brings widespread destruction—chariots, horses, and elephants fall. It implicitly cautions that martial prowess and tactical precision operate within an ethically heavy context where the cost of conflict is immense.
Sañjaya describes an intense phase of fighting in which the combatant (implied from context) shoots opponents with sets of three feathered arrows, causing severe distress. The battlefield is littered with broken chariots and fallen horses and elephants, conveying the scale and ferocity of the engagement.