तस्य माद्रीसुतश्चापं द्विधा चिच्छेद सायकै: । अथैनं छिन्नथन्वानं विव्याध नवभि: शरै:,तब माद्रीकुमार सहदेवने भी अपने सायकोंद्वारा उनके धनुषके दो टुकड़े कर दिये और धनुष कट जानेपर उन्हें नौ बाणोंसे घायल कर दिया
tasya mādrīsutaś cāpaṃ dvidhā ciccheda sāyakaiḥ | athainaṃ chinnathanvānaṃ vivyādha navabhiḥ śaraiḥ ||
সঞ্জয়ে ক’লে—তেতিয়া মাদ্ৰীপুত্ৰ সহদেৱে নিজৰ শৰদ্বাৰা তাৰ ধনুখন দু’ভাগ কৰি পেলালে। ধনু ছিন্ন হৈ সি যেন অস্ত্ৰহীন হৈ থিয় দিয়া মাত্ৰ, সহদেৱে তাক পুনৰ নটা শৰে বিদ্ধ কৰিলে।
संजय उवाच
The verse highlights a battlefield ethic of neutralizing an enemy’s fighting capacity by first disabling the weapon (the bow) and then striking—showing tactical discipline within the harsh framework of kṣatriya warfare.
Sahadeva shoots to split an opponent’s bow into two; once the opponent is left bowless (chinnathanvan), Sahadeva follows up by wounding him with nine arrows, as Sañjaya reports.