Daśame’hani Bhīṣma-yuddham — Śikhaṇḍī-rakṣaṇa, Arjuna-prabhāva, Duryodhana-āśraya-vākyam
तावुभौ रथिनौ संख्ये हृष्टो सिंहाविवोत्कटौ । कथं समीयतुर्यत्तौ भारद्वाजधनंजयौ,उस दिन संग्रामभूमिमें दो प्रचण्ड सिंहोंकी भाँति हर्ष और उत्साहमें भरे हुए वे दोनों रथी द्रोणाचार्य और धनंजय किस प्रकार प्रयत्नपूर्वक एक-दूसरेसे युद्ध करते थे?
tāv ubhau rathinau saṅkhye hṛṣṭau siṃhāv ivotkaṭau | kathaṃ samīyatur yattau bhāradvāja-dhanaṃjayau ||
ৰণক্ষেত্ৰত সেই দুজন মহাৰথী—ভাৰদ্বাজ (দ্ৰোণ) আৰু ধনঞ্জয় (অৰ্জুন)—দুটা প্ৰচণ্ড সিংহৰ দৰে হৰ্ষিত আৰু উগ্ৰ হৈ, কেনেকৈ পৰস্পৰৰ দিশে আগবাঢ়ি যুদ্ধৰ বাবে প্ৰয়াস কৰিলে?
धृतराष्ट उवाच
The verse highlights the intensity and moral complexity of dharma-yuddha: even revered relationships (teacher and disciple) can be drawn into rightful yet painful conflict when duty to one’s side and the demands of war prevail.
Dhṛtarāṣṭra asks Sañjaya to describe how Droṇa (called Bhāradvāja) and Arjuna (called Dhanaṃjaya), both exhilarated and formidable like lions, approached each other and fought with determined effort on the battlefield.