Marutta’s Sacrifice and Agni’s Embassy (मरुत्त-यज्ञे दूतत्वम्)
अतोअसि्मि देवेन्द्र विवर्णरूप: सपत्नो मे वर्धते तन्निशम्य । सर्वोपायैर्मघवन् संनियच्छ संवर्त वा पार्थिवं वा मरुत्तम्,देवेन्द्र! इसीसे मैं भी उदास हो रहा हूँ। मेरा शत्रु संवर्त बढ़ रहा है, यह सुनकर मेरी चिन्ता बढ़ गयी है। अतः मघवन्! तुम सभी सम्भव उपायोंद्वारा संवर्त और राजा मरुत्तको कैद कर लो
ato 'smi devendra vivarṇarūpaḥ sapatno me vardhate tan niśamya | sarvopāyair maghavan saṁniyaccha saṁvartaṁ vā pārthivaṁ vā maruttam ||
সাংৱৰ্ত ক’লে—হে দেৱেন্দ্ৰ! সেয়েহে মই বিবৰ্ণ আৰু বিষণ্ণ হৈ পৰিছোঁ। মোৰ প্ৰতিদ্বন্দ্বী শক্তি বঢ়াইছে বুলি শুনি মোৰ উদ্বেগ বৃদ্ধি পাইছে। সেয়ে, হে মঘৱন! সকলো উপায়েৰে সংৱৰ্তক বা ৰজা মৰুঠ্তক সংযত কৰা, হে দেৱাধিপতি!
संवर्त उवाच
The verse highlights how fear of a rival’s rise can drive one to seek coercive control through authority. Ethically, it invites reflection on whether “all means” (sarvopāyaiḥ) are justified, and how anxiety can distort judgment toward suppression rather than discernment.
Saṁvarta addresses Indra, confessing his dejection upon hearing that his rival is growing in power. He urges Indra to intervene decisively and restrain or imprison either Saṁvarta or King Marutta, indicating a tense struggle involving divine power and a king’s actions.