Shloka 19
Āśvamedhika Parva, Adhyāya 77 — Saindhava resistance, Arjuna’s restraint, and Duḥśalā’s supplication
रासभारुणसंकाशा धनुष्मन्त: सविद्युतः । आवृत्य गगन मेघा मुमुचुर्मासशोणितम्
rāsabhāruṇasaṅkāśā dhanuṣmantaḥ savidyutaḥ | āvṛtya gaganaṃ meghā mumucur māsaśoṇitam ||
বৈশম্পায়ন ক’লে—গাধাৰ দৰে গাঢ় ছাঁ আৰু ৰঙা আভা মিশ্ৰিত বৰ্ণৰ, ধনুকাকৃতি ৰেখা ধাৰণ কৰা আৰু বিজুলীৰ ঝলকত দীপ্ত মেঘে আকাশ ঢাকি মাংস আৰু ৰক্তৰ বৰষুণ নামালে। ই আছিল প্ৰকৃতি-ক্ৰম ভাঙি নাশ আহিব বুলি জনোৱা ভয়ংকৰ অপশকুন।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse uses a terrifying portent—blood-and-flesh rain and a sky overwhelmed by ominous clouds—to suggest that when violence and adharma intensify, even nature appears to revolt, warning humans of the ethical consequences of disorder and cruelty.
Vaiśampāyana narrates a dreadful atmospheric phenomenon: clouds cover the sky, lightning flashes, bow-like arcs appear, and the clouds pour down flesh and blood—an inauspicious sign indicating impending calamity or the aftermath of grievous wrongdoing.