Shloka 133
Parīkṣit-janma-saṃkaṭa and Kuntī’s petition to Vāsudeva (परिक्षिज्जन्मसंकटं कुन्त्याः प्रार्थना च)
प्रीतिमान् स कुरुश्रेष्ठ खानयामास तद् धनम् | वहाँ उन्होंने नाना प्रकारके विचित्र फूल
Vaiśampāyana uvāca | prītimān sa kuruśreṣṭhaḥ khānayāmāsa tad dhanam |
বৈশম্পায়নে ক’লে—আনন্দিতচিত্ত কুৰুশ্ৰেষ্ঠ ৰজা যুধিষ্ঠিৰে সেই ধন খনন কৰাবলৈ ধৰিলে। তাতে তেওঁ নানাবিধ বিচিত্ৰ পুষ্প, মালপূআ আৰু খিচুড়ি আদি দ্ৰব্যেৰে ধনপতি কুবেৰক পূজা কৰি প্ৰণাম-অভিবাদন জনালে। তাৰ পাছত সেই একে সামগ্ৰীৰে শঙ্খ আদি নিধি আৰু সকলো নিধিপালকক পূজা কৰি, শ্ৰেষ্ঠ ব্ৰাহ্মণসকলকো সন্মান কৰিলে। তাৰপিছত ব্ৰাহ্মণসকলৰ দ্বাৰা স্বস্তিবাচন কৰাই, পুণ্যাহঘোষে তেজস্বী হৈ, শক্তিমান কুৰুশ্ৰেষ্ঠ যুধিষ্ঠিৰে পৰম প্ৰসন্নতাৰে সেই ধন খনন কৰাবলৈ প্ৰবৃত্ত হ’ল।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Wealth is to be approached through dharma: the king does not treat treasure as mere spoil but sanctifies its acquisition through worship, honoring divine guardians and brāhmaṇas, and receiving auspicious benedictions—modeling restraint, gratitude, and responsibility.
Vaiśampāyana narrates that Yudhiṣṭhira, pleased, has a treasure dug up. Before and around the excavation he performs worship of Kubera and the treasure-guardians, honors brāhmaṇas, and receives auspicious recitations, after which the king proceeds with the excavation in a ritually affirmed manner.