Shloka 15
Brahmā’s Instruction on Brahmacarya, Vānaprastha, and the Aliṅga Path
Ethics of Non-attachment
दान्तो मैत्र: क्षमायुक्त: केशान् श्मश्रुच धारयन् । जुद्दन् स्वाध्यायशीलश्च सत्यधर्मपरायण:
dānto maitraḥ kṣamāyuktaḥ keśān śmaśrū ca dhārayan | juhvan svādhyāyaśīlaś ca satyadharmaparāyaṇaḥ ||
বায়ুৱে ক’লে—ইন্দ্ৰিয়সংযমী হ’ব, সকলোৰে সৈতে মৈত্ৰীভাৱে আচৰণ কৰিব, ক্ষমাশীল হ’ব আৰু মূৰৰ চুলি আৰু দাড়ি-মোঁচ ধৰি থাকিব। সময়মতে অগ্নিহোত্ৰ পালন কৰিব, বেদস্বাধ্যায়ত নিবিষ্ট থাকিব আৰু সত্য-ধৰ্মত অচল থাকিব।
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse prescribes an ethical-ritual ideal: mastery of the senses (dama), friendliness (maitrī), forgiveness (kṣamā), outward marks of a disciplined life (keeping hair and beard), regular fire-offerings (agnihotra), steady Vedic study (svādhyāya), and unwavering commitment to truth and dharma.
Vāyu is speaking as an instructor, laying down conduct and observances—both inner virtues and outer duties—that define a righteous life in the Ashvamedhika Parva’s didactic context.