Shloka 15
Brahmopadeśa: Adhipatitva-kathana, Dharma-lakṣaṇa, and Kṣetra–Kṣetrajña Viveka
Book 14, Chapter 43
भगदेवानुयातानां सर्वासां वामलोचना । माहेश्वरी महादेवी प्रोच्यते पार्वती हि सा
bhagadevānuyātānāṁ sarvāsāṁ vāmalocanā | māheśvarī mahādevī procyate pārvatī hi sā ||
বায়ুৱে ক’লে—কামনাৰে প্ৰেৰিত পুৰুষে যিসকল নাৰীৰ পিছে পিছে যায়, তেওঁলোকৰ মাজত সুন্দৰ নয়না সেই দেবীয়েই শ্ৰেষ্ঠা; যাক মাহেশ্বৰী, মহাদেৱী আৰু পাৰ্বতী বুলি কোৱা হয়। সেই মঙ্গলময়ী উমাদেৱীক নাৰীৰ মাজত সৰ্বোত্তম বুলি জানিবা; আৰু ভোগ্য নাৰীৰ মাজত সোণৰ অলংকাৰৰে ভূষিতা অপ্সৰাসকলেই প্ৰধান।
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse elevates the divine ideal of womanhood in the form of Umā/Pārvatī—named Māheśvarī and Mahādevī—placing her as the highest among women, while also acknowledging that worldly desire tends to pursue ornamented apsarases; it implicitly contrasts sacred excellence with sensual attraction.
Vāyudeva is speaking in praise and classification of feminine figures: he identifies Pārvatī/Umā by her epithets and declares her supreme among women, then notes that among pleasure-seeking contexts, richly adorned apsarases are regarded as foremost.