Shloka 11
मरुत्तोपाख्यान-प्रस्तावः — Genealogy to Marutta and the Logistics of Royal Sacrifice
ब्रह्मण्य: सत्यवादी च शुचि: शमदमान्वित: । प्रजास्तं चान्वरज्यन्त धर्मनित्यं मनस्विनम्,वे ब्राह्मणोंके प्रति भक्ति रखते, सत्य बोलते, बाहर-भीतरसे पवित्र रहते और मन तथा इन्द्रियोंको अपने वशमें रखते थे। सदा धर्ममें लगे रहनेवाले उन मनस्वी नरेशपर प्रजाजनोंका विशेष अनुराग था
brahmaṇyaḥ satyavādī ca śuciḥ śamadamānvitaḥ | prajāstaṃ cānvarajyanta dharmanityaṃ manasvinam ||
ব্যাসে ক’লে— তেওঁ ব্ৰাহ্মণসকলৰ প্ৰতি ভক্তিসম্পন্ন, সত্যভাষী, বাহ্য-অন্তৰে শুচি আৰু মন-ইন্দ্ৰিয় সংযমে সমন্বিত আছিল। ধৰ্মত সদা স্থিৰ সেই মহামনস্বী ৰজাৰ প্ৰতি প্ৰজাসকলৰ গভীৰ অনুৰাগ জন্মিছিল আৰু তেওঁলোকে স্বেচ্ছায় তেওঁৰ অনুসৰণ কৰিছিল।
व्यास उवाच
Educational Q&A
A ruler gains genuine loyalty not through force but through dharmic character: reverence for sacred learning and the Brāhmaṇas (brahmaṇya), unwavering truthfulness (satyavāda), inner and outer purity (śuci), and disciplined mastery of mind and senses (śama–dama). Such virtues naturally draw the people’s affection and trust.
Vyāsa describes the moral qualities of a particular king and explains the social result: because the king is consistently devoted to dharma and self-controlled, the subjects develop strong attachment to him and follow him willingly.