Shloka 10
Adhyāya 26 — Ekākṣara-Brahman (“Om”) and the Hṛdayastha Guru
Inner Teacher
असुराणां प्रवृत्तस्तु दम्भभाव: स्वभावज: । दानं॑ देवा व्यवसिता दममेव महर्षय:
asurāṇāṁ pravṛttas tu dambhabhāvaḥ svabhāvajāḥ | dānaṁ devā vyavasitā damam eva maharṣayaḥ ||
অসুৰসকলৰ মাজত স্বভাৱজাত দম্ভভাব প্ৰবল হ’ল; দেৱসকলে দানক নিজৰ পথ হিচাপে স্থিৰ কৰিলে, আৰু মহৰ্ষিসকলে দম—আত্মসংযম—কেই গ্ৰহণ কৰিলে। এইদৰে একে উপদেশৰ পৰা ভিন্ন স্বভাৱৰ ভিন্ন ধৰ্ম প্ৰকাশ পালে।
ब्राह्मण उवाच
Educational Q&A
The verse contrasts ethical orientations: Devas choose dāna (generosity), sages choose dama (self-restraint), while Asuras naturally incline toward dambha (vain, hypocritical display). It highlights how svabhāva (innate disposition) shapes one’s response to instruction and one’s chosen virtue.
A brāhmaṇa explains that after a teaching was considered, different classes of beings manifested characteristic tendencies: Asuras displayed arrogance/pretence, Devas committed to giving, and great sages committed to restraint—showing divergent moral outcomes from the same context.