Shloka 20
धृतराष्ट्रस्य पाण्डवेषु प्रीति-वृत्तान्तः | Dhṛtarāṣṭra’s Affectionate Disposition toward the Pāṇḍavas
मैंने वसुदेवनन्दन भगवान् श्रीकृष्णकी अर्थभरी बातें नहीं सुनी। मनीषी पुरुषोंने मुझे यह हितकी बात बतायी थी कि इस खोटी बुद्धिवाले पापी दुर्योधनको मन्त्रियोंसहित मार डाला जाय, इसीमें संसारका हित है; किंतु पुत्रस्नेहके वशीभूत होकर मैंने ऐसा नहीं किया ।। विदुरेणाथ भीष्मेण द्रोणेन च कृपेण च । पदे पदे भगवता व्यासेन च महात्मना
vidureṇātha bhīṣmeṇa droṇena ca kṛpeṇa ca | pade pade bhagavatā vyāsena ca mahātmanā ||
ধৃতৰাষ্ট্ৰ ক’লে—বসুদেৱনন্দন ভগৱান শ্ৰীকৃষ্ণৰ অৰ্থগম্ভীৰ বাক্য মই নুশুনিলোঁ। বিদুৰ, ভীষ্ম, দ্ৰোণ, কৃপ আৰু মহাত্মা ভগৱান ব্যাসে পদে পদে মোক উপদেশ দিছিল; তথাপি সেই ধৰ্মযুত, গম্ভীৰ কথাবোৰ মই সঁচাকৈ গ্ৰহণ নকৰিলোঁ। জ্ঞানীসকলে মোক লোকহিতৰ কথা কৈছিল—কুদ্বুদ্ধি পাপী দুর্যোধনক মন্ত্ৰীসকলসহ বধ কৰাই জগতৰ মঙ্গল; কিন্তু পুত্ৰস্নেহে বশীভূত হৈ মই তেনে নকৰিলোঁ।
धृतराष्ट उवाच