नारदेन धृतराष्ट्रगतिवर्णनम् | Nārada’s Account of Dhṛtarāṣṭra’s Future Course
एठद्धि त्रितयं श्रेष्ठ सर्वभूतेषु भारत । निर्वेरता महाराज सत्यमक्रोध एव च,“महाराज! भरतनन्दन! किसीसे वैर न रखना, सत्य बोलना और क्रोधको सर्वथा त्याग देना--से तीन गुण सब प्राणियोंमें श्रेष्ठ माने गये हैं
etaddhi tritayaṃ śreṣṭhaṃ sarvabhūteṣu bhārata | nirvairatā mahārāja satyam akrodha eva ca ||
বৈশম্পায়ন ক’লে—হে ভাৰত, হে মহাৰাজ! সকলো প্ৰাণীৰ মাজত এই ত্ৰয়কেই শ্ৰেষ্ঠ বুলি মানা হয়—নিৰ্বৈৰতা, সত্যবচন, আৰু ক্ৰোধৰ সম্পূৰ্ণ ত্যাগ।
वैशम्पायन उवाच
The verse elevates three universal virtues as supreme for all beings: (1) nirvairatā—harboring no enmity, (2) satyam—speaking and living truthfully, and (3) akrodha—renouncing anger through self-mastery.
In Vaiśaṃpāyana’s narration, a king addressed as “Bhārata” is being instructed in dharma: the focus shifts from political power to inner discipline and ethical conduct, emphasizing virtues suitable for rulers and renunciants alike.