Shloka 25
Nārada’s Exempla of Tapas and Assurance to Dhṛtarāṣṭra (नारदोपदेशः—तपःसिद्ध्युदाहरणम्)
वरं तु विष्टरं कौश्यं कृष्णाजिनकुशोत्तरम् | प्रतिपेदे तदा व्यासस्तदर्थमुपकल्पितम्,इसके बाद व्यासजी स्वयं एक सुन्दर कुशासनपर, जो काले मृगचर्मसे आच्छादित तथा उन्हींके लिये बिछाया गया था, विराजमान हुए
varaṁ tu viṣṭaraṁ kauśyaṁ kṛṣṇājinakuśottaram | pratipede tadā vyāsas tadartham upakalpitam ||
তাৰ পিছত ব্যাসে নিজৰ বাবে বিশেষকৈ সাজি থোৱা উত্তম আসন গ্ৰহণ কৰিলে—কৌশেয় বস্ত্ৰৰ, ওপৰত কুশ আৰু কৃষ্ণাজিন পতা—আৰু বিধিমতে তাত উপবিষ্ট হ’ল।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dhārmic decorum: honoring a sage with a properly prepared ascetic seat (kuśa and kṛṣṇājina) reflects reverence, restraint, and adherence to ritual norms even amid grief and transition to forest life.
Vaiśampāyana narrates that Vyāsa is offered a specially prepared seat—cloth with kuśa grass and black antelope-skin on top—and he accepts it and sits, marking the formal, respectful setting for the ensuing events or counsel.