Chatra–Upānah Dāna: Origin Narrative
Jamadagni–Reṇukā–Sūrya Saṃvāda
तानाह सर्वन्ृषिमुख्यानगस्त्य: केनादत्तं पुष्करं मे सुजातम् । युष्मान् शंके पुष्करं दीयतां मे न वै भवन्तो हर्तुमर्हन्ति पद्मम्
tān āha sarvān ṛṣimukhyān agastyaḥ: kenādattam puṣkaraṃ me sujātam | yuṣmān śaṅke puṣkaraṃ dīyatāṃ me na vai bhavanto hartum arhanti padmam ||
ভীষ্মে ক’লে—তেতিয়া অগস্ত্যই সকলো মুখ্য ঋষিক ক’লে—‘মোৰ সুজাত, সুন্দৰ পদ্ম কোনে নিলে? মই তোমালোক সকলোকে সন্দেহ কৰোঁ। মোৰ পদ্ম মোক ঘূৰাই দিয়া; তোমালোকৰ দৰে সাধুজনৰ বাবে পদ্ম চুৰি কৰা উচিত নহয়।’
भीष्म उवाच
Even a seemingly minor act like taking a lotus without consent is ethically blameworthy; those regarded as righteous must be especially vigilant about non-stealing and integrity, since their conduct sets a standard.
Agastya confronts a gathering of eminent sages, asking who has taken his beautiful lotus and urging its return, stating that such an act is unworthy of saintly persons.