Shloka 128
Puṣkara-Śapatha Itihāsa (Agastya–Indra Dispute at the Tīrthas) | पुष्कर-शपथ-आख्यानम्
ज्ञातीनां गृहमध्यस्था सक्तूनत्तु दिनक्षये । अभोग्या वीरसूरस्तु बिसस्तैन्यं करोति या
jñātīnāṁ gṛhamadhyasthā saktūn attu dinakṣaye | abhogyā vīrasūrastu bisastainyaṁ karoti yā ||
বিশ্বামিত্ৰ ক’লে—যি নাৰীয়ে মৃণাল/বিসা চুৰি কৰিছে, তাই আত্মীয়সকলৰ মাজত ঘৰত থাকিলেও অপমানিত হয়, দিনৰ শেষত কেৱল সত্তু খায়; কলঙ্কিত হৈ স্বামীৰ দাম্পত্যসুখৰ অযোগ্য হয়; আৰু ব্ৰাহ্মণী হৈও ক্ষত্ৰিয়-স্বভাৱৰ উগ্ৰ, বীৰ পুত্ৰ জন্ম দিয়ে—এয়াই তাইৰ পাপফল।
विश्वामित्र उवाच
Educational Q&A
Even seemingly minor theft is treated as adharma that stains one’s social standing and domestic harmony; the verse presents moral causality through consequences affecting reputation, marital life, and offspring.
Viśvāmitra is enumerating the karmic/social penalties assigned to a woman who commits theft of lotus-stalk fibres (bisa/mṛṇāla), describing a life of household disgrace, meagre food, conjugal exclusion, and the birth of a fierce warrior-like son despite her brāhmaṇa status.