Brāhmaṇa-vandana: Criteria for Veneration, Disciplined Speech, and Protective Kingship (अनुशासनपर्व, अध्याय ८)
संसत्सु वदतां तात हंसानामिव संघश: । मड्ुल्यरूपा रुचिरा दिव्यजीमूतनि:स्वना:,जो विनीत भावसे विद्याध्ययन करते हैं, इन्द्रियोंको संयममें रखते हैं और मीठे वचन बोलते हैं, जो शास्त्रज्ञान और सदाचार दोनोंसे सम्पन्न हैं, अविनाशी परमात्माको जाननेवाले सत्पुरुष हैं, तात युधिष्ठिर! सभाओंमें बोलते समय हंससमूहोंकी भाँति जिनके मुखसे मेघके समान गम्भीर स्वरसे मनोहर मंगलमयी एवं अच्छे ढंगसे कही गयी बातें सुनायी देती हैं, उन ब्राह्मणोंको ही मैं चाहता हूँ। यदि राजा उन महात्माओंकी बातें सुननेकी इच्छा रखे तो वे उसे इहलोक और परलोकमें भी सुख पहुँचानेवाली होती हैं
saṃsatsu vadatāṃ tāta haṃsānām iva saṃghaśaḥ | maṅgalyarūpā rucirā divyajīmūtaniḥsvanāḥ ||
ভীষ্মে ক’লে—তাত যুধিষ্ঠিৰ! তেওঁলোকে সভাত কথা ক’লে হংসদলৰ কূজনৰ দৰে বাক্য ওলাই আহে—সুন্দৰ, মঙ্গলময়, ৰুচিৰ, আৰু দিৱ্য বৰ্ষামেঘৰ গম্ভীৰ নিনাদৰ দৰে প্ৰতিধ্বনিত। এনে ব্ৰাহ্মণ—আচৰণত বিনীত, স্বাধ্যায়ত নিবিষ্ট, ইন্দ্ৰিয়-সংযমী, মৃদুভাষী, শাস্ত্ৰজ্ঞান আৰু সদাচাৰে যুক্ত, আৰু অবিনাশী পৰমাত্মাৰ জ্ঞাতা—মোৰ আদৰণীয়। ৰজাই যদি সেই মহাত্মাসকলৰ উপদেশ শুনিবলৈ ইচ্ছা কৰে, তেন্তে সেই উপদেশ ইহলোক আৰু পৰলোক—দুয়োতে—হিত আৰু সুখ দান কৰে।
भीष्म उवाच