Devaśarmā–Vipula Dialogue on Ahorātra–Ṛtu as Moral Witnesses (अनुशासन पर्व, अध्याय ४३)
भार्यासंरक्षणं कार्य कथं स्यादित्यचिन्तयत् । तात! एक समय ऋषिने यज्ञ करनेका विचार किया। उस समय वे यह सोचने लगे कि 'यदि मैं यज्ञमें लग जाऊँ तो मेरी स्त्रीकी रक्षा कैसे होगी'
bhāryā-saṁrakṣaṇaṁ kāryaṁ kathaṁ syād ity acintayat | tāta! eka-samaya ṛṣiṇe yajña-karaṇe kā vicāraḥ kṛtaḥ | tasmin samaye te evaṁ acintayan—yadi ahaṁ yajñe lagyeyaṁ tarhi mama striyāḥ rakṣā kathaṁ bhaviṣyati |
তেওঁ ভাবিলে—‘পত্নীৰ ৰক্ষা কৰাটো কৰ্তব্য; সেয়া কেনেকৈ নিশ্চিত হ’ব?’ এবাৰ সেই ঋষিয়ে যজ্ঞ কৰিবলৈ সংকল্প কৰিলে। তেতিয়া তেওঁ মনে মনে চিন্তা কৰিলে—‘মই যদি যজ্ঞকর্মত সম্পূৰ্ণ নিমগ্ন হওঁ, তেন্তে মোৰ পত্নীৰ ৰক্ষা কেনেকৈ হ’ব?’
भीष्म उवाच