Shloka 95
मातङ्ग–शक्रसंवादः
Mataṅga–Śakra Dialogue on Tapas, Status, and Moral Qualities
उस्रां पुष्टां मिषतीं विश्वभोज्या- मिरावतीं धारिणीं भूधराणाम् | शिष्टाश्रयाममृतां ब्रह्म॒कान्तां गड्जां श्रयेदात्मवान् सिद्धिकाम:
usrāṁ puṣṭāṁ miṣatīṁ viśvabhojyām irāvatīṁ dhāriṇīṁ bhūdharāṇām | śiṣṭāśrayām amṛtāṁ brahmakāntāṁ gaṅgāṁ śrayed ātmavān siddhikāmaḥ ||
সিদ্ধে ক’লে—যি অমৃতময় দুধ দান কৰে, গোৰ দৰে সকলোকে পুষ্ট কৰে, সকলো দেখে, সমগ্ৰ জগতৰ উপকাৰিণী, অন্নদায়িনী আৰু পৰ্বতধাৰিণী; যাৰ আশ্ৰয় শিষ্টজন লয়, যাক ব্ৰহ্মাও লাভ কৰিবলৈ আকাঙ্ক্ষা কৰে, আৰু যি অমৃতস্বৰূপিণী—সিদ্ধি কামনাকারী জিতাত্মা ব্যক্তিয়ে নিশ্চয় সেই ভগৱতী গঙ্গাৰ শৰণ ল’ব লাগে।
सिद्ध उवाच
Educational Q&A
Spiritual success (siddhi) is linked with self-mastery and taking refuge in a purifying, dharmic power symbolized by Gaṅgā. The verse teaches that devotion is most effective when paired with ātmavat (self-control) and when directed toward a universally beneficent, sanctifying presence.
A Siddha is describing the greatness of Gaṅgā through a chain of epithets—nourishing, world-benefiting, sustaining, refuge of the noble, desired even by Brahmā—and concludes with an injunction: the siddhi-seeking, disciplined person should resort to her.