Shloka 161
रुद्र-स्तवराजः (Rudra-Stavarāja) — Exempla of Śiva’s Boons and the Hymn’s Phalaśruti
भक्त्या हाुनन्यमीशानं परं देव॑ सनातनम् | कर्मणा मनसा वाचा भावेनामिततेजस:
bhaktyā hāunanyam īśānaṁ paraṁ devaṁ sanātanam | karmaṇā manasā vācā bhāvenāmitatejasaḥ ||
বায়ুৱে ক’লে—ভক্তিৰে অনন্যভাৱে পৰম সনাতন দেৱ ঈশানক উপাসনা কৰা। যিসকলে কৰ্মে, মনে, বাক্যে আৰু ভাৱে জগদীশ্বৰ শিৱক নিৰন্তৰ ধ্যান কৰে, তেওঁলোক অমিত তেজে সমৃদ্ধ হয়। আৰু যিসকলে তেওঁৰ বিষয়ে শুনে-শুনায়, তেওঁৰ মহিমাৰ কথোপকথন কৰে আৰু এই স্তোত্ৰে সদা স্তৱ কৰে, তেওঁলোক নিজেও স্তৱনীয় হৈ সদায় সন্তুষ্ট থাকে আৰু তাতেই আনন্দ পায়।
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
Single-pointed devotion to Śiva—expressed through action, thought, speech, and heartfelt intention—purifies the devotee and yields ‘amita-tejas’, an immeasurable spiritual potency. Continual remembrance, praise, and sharing of His glory are presented as ethical-spiritual disciplines that lead to contentment and inner joy.
In Anuśāsana Parva, Vāyu speaks in praise of Śiva and describes the conduct and fruits of devoted worship: constant meditation in all daily states (waking, sleeping, moving, resting) and ongoing recitation/listening of Śiva’s praises. The passage frames devotion as a lived practice rather than a momentary ritual.