Shloka 79
Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
दम्भो हादम्भो वैदम्भो वश्यो वशकर: कलि: । लोककर्ता पशुपतिर्महाकर्ता हनौषध:
vāyudeva uvāca | dambho ’dambho vaidambho vaśyo vaśakaraḥ kaliḥ | lokakartā paśupatiḥ mahākartā anauṣadhaḥ ||
বায়ুৱে ক’লে—তেওঁ শত্রুদমনকাৰী, তথাপি দম্ভৰহিত; দম্ভৰহিতসকলৰ আত্মীয়; ভক্তৰ বশৱৰ্তী হ’বলৈ ইচ্ছুক আৰু আনক বশ কৰিব পৰা শক্তিধৰ। তেওঁৱেই কলিযুগৰূপ কাল; লোককর্তা, জীৱসমূহৰ অধিপতি (পশুপতি), পঞ্চমহাভূতাদি সমগ্ৰ সৃষ্টিৰ মহাকর্তা; আৰু অন্ন-ঔষধৰ নিৰ্ভৰতাৰ পৰা অতীত।
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
True divine greatness combines absolute sovereignty (creator, lord of beings, controller of all) with freedom from vanity and even a voluntary ‘dependence’ on devotees—showing that humility and devotion are not opposed to power but are its highest expression.
Vāyu is reciting a sequence of epithets—praise-names describing the supreme deity’s qualities—moving from ethical traits (non-ostentation, favor toward the humble, responsiveness to devotees) to cosmic functions (Time as Kali, creation, lordship over beings) and transcendence of bodily needs.