Shloka 64
Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
सर्ववास: सर्वचारी दुर्वासा वासवो5मर: । हैमो हेमकरो<यज्ञ: सर्वधारी धरोत्तम:
sarvavāsaḥ sarvacārī durvāsā vāsavo 'maraḥ | haimo hemakaro 'yajñaḥ sarvadhārī dharottamaḥ ||
বায়ুদেৱে ক’লে— তেওঁ সৰ্বত্রবাসী আৰু সৰ্বত্রচাৰী; ‘দুঃৰ্বাসা’—এতিয়া অশেষ আৰু অপাৰ যে কোনো বস্ত্ৰে তেওঁক সম্পূৰ্ণ আৱৰণ কৰিব নোৱাৰে। তেওঁ বাসৱ—ইন্দ্ৰস্বৰূপ ঐশ্বৰ্য—আৰু অমৰ—অবিনাশী। তেওঁ হৈম—হিমালয়ৰ হিমৰাশিৰ দৰে; হেমকৰ—সোণ উৎপাদক; অযজ্ঞ—কর্মকাণ্ডৰ অতীত; সৰ্বধাৰী—সকলকে ধাৰণ কৰা; আৰু ধৰোত্তম—সমগ্ৰ বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ পৰম ধাৰক।
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse strings together epithets to convey a theological vision: the Supreme is omnipresent (dwelling and moving everywhere), imperishable, the source of sovereign power, and the cosmic support that upholds all beings—ultimately transcending dependence on ritual action (ayajñaḥ).
Vāyu-deva is speaking in a hymn-like mode, enumerating names and attributes of the Supreme (or the praised deity) to describe His all-pervading nature, cosmic sovereignty, and sustaining power, using images such as the Himalaya and gold-production to suggest vastness and generativity.