Shloka 31
Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
स्थिर: स्थाणु: प्रभुर्भीम: प्रवरो वरदो वर: । सर्वात्मा सर्वविख्यात: सर्व: सर्वकरो भव:
sthiraḥ sthāṇuḥ prabhur bhīmaḥ pravaro varado varaḥ | sarvātmā sarvavikhyātaḥ sarvaḥ sarvakaro bhavaḥ ||
বায়ুদেৱে ক’লে— তেওঁ স্থিৰ, অচল, সৰ্বাধিপতি প্ৰভু; সংহাৰকাৰী হোৱাৰ বাবে ভয়ংকৰ; সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ; বৰদাতা; পৰম আৰু সৰ্বাধিক বৰণীয়। তেওঁ সকলো জীৱৰ অন্তৰাত্মা, সৰ্বত্ৰ প্ৰসিদ্ধ; তেওঁ সৰ্ব—বিশ্বৰূপে সৰ্বব্যাপী; তেওঁ সকলোৰে কৰ্তা; আৰু তেওঁৱেই ‘ভৱ’—য’ৰ পৰা সকলো সত্তাৰ উৎপত্তি।
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse teaches contemplation of the Divine through a litany of names that express stability, sovereignty, awe-inspiring power, beneficence, omnipresence, and creatorship—encouraging reverence and ethical alignment with the cosmic source and support of all beings.
Vāyu-deva speaks a hymn-like description, enumerating exalted epithets of the Supreme (with Śiva/Bhava resonances), presenting the deity as the world’s support, the granter of boons, the indwelling Self, and the origin of all existence.