Shloka 29
Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
योगिनामपि यो योगी कारणानां च कारणम् | यतो लोका: सम्भवन्ति न भवन्ति यत: पुन:
yoginām api yo yogī kāraṇānāṃ ca kāraṇam | yato lokāḥ sambhavanti na bhavanti yataḥ punaḥ ||
বায়ু ক’লে— যি যোগীসকলৰ মাজতো পৰম যোগী, আৰু কাৰণসমূহৰো কাৰণ; যাঁৰ পৰা লোকসমূহ উৎপন্ন হয় আৰু যাঁৰ দ্বাৰাই পুনৰ নিবৃত্ত হয়। হে পুৰুষসিংহ! সকলো ভূতৰ আত্মা, অপৰিমেয় তেজস্বী ভগৱান শিৱৰ এক হাজাৰ আঠ নাম মোৰ পৰা শুনা। কেৱল শ্ৰৱণমাত্ৰেই তোমাৰ সকলো কামনা পূৰ্ণ হ’ব।
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse presents Śiva as the supreme principle: the highest yogin and the ultimate cause from whom creation proceeds and into whom it dissolves. It also emphasizes the religious efficacy of śravaṇa (listening) to the divine names as a means to attain desired ends and spiritual merit.
Vāyudeva begins a eulogy that introduces the recitation of Śiva’s thousand-and-eight names. He frames the hymn by describing Śiva’s cosmic status (source and dissolution of worlds) and promises fruit (kāma-siddhi) from hearing the forthcoming nāma-recitation.