स तु रत्नाकरवतीं सद्दीपां सागराम्बराम् । शशास पृथिवीं सर्वा हैहय: सत्यविक्रम:
sa tu ratnākara-vatīṁ sad-dīpāṁ sāgarāmbarām | śaśāsa pṛthivīṁ sarvāṁ haihayaḥ satya-vikramaḥ ||
ভীষ্মে ক’লে—সেই হৈহয় বংশীয় সত্যবিক্ৰমী ৰজাই ৰত্নাকৰে সমৃদ্ধ, দ্বীপসমেত, আৰু সাগৰক বস্ত্ৰৰূপে ধাৰণ কৰা সমগ্ৰ পৃথিৱী শাসন কৰিছিল।
भीष्म उवाच
The verse frames idealized kingship: a ruler’s legitimacy rests on effective governance and steadfast, truthful valor (satya-vikrama), suggesting that power is ethically evaluated by reliability, order, and rightful sovereignty.
Bhishma begins an ancient account describing the Haihaya ruler Kartavīrya Arjuna of Māhiṣmatī, portraying him as a mighty sovereign who ruled the whole earth—poetically described as ocean-clad and island-filled.