नमो<स्त्वृषिभ्य: परमं परेषां देवेषु देवं वरदं वराणाम् सहस्रशीर्षाय नम: शिवाय सहस्ननामाय जनार्दनाय
bhīṣma uvāca |
namo 'stv ṛṣibhyaḥ paramaṃ pareṣāṃ deveṣu devaṃ varadaṃ varāṇām |
sahasraśīrṣāya namaḥ śivāya sahasranāmāya janārdanāya ||
vṛṣākapiś ca śambhuś ca havano 'theśvaras tathā |
ekādaśaite prathitā rudrās tribhuvaneśvarāḥ ||
ajai kapād ahirbudhnyaḥ pinākī aparājitaḥ |
ṛtaḥ pitṛrūpas tryambako maheśvaro vṛṣākapiḥ śambhur havana īśvaraḥ ||
পৰমসকলৰ মাজত পৰম ঋষিসকললৈ নমস্কাৰ। দেবসকলৰ মাজত দেব, বৰদাতাসকলৰ মাজত শ্ৰেষ্ঠ বৰদাতালৈ নমস্কাৰ। সহস্ৰমস্তক শিৱলৈ নমস্কাৰ; সহস্ৰনামধাৰী জনাৰ্দনলৈ নমস্কাৰ। বৃষাকপি, শম্ভু, হৱন আৰু তদ্ৰূপ ঈশ্বৰ—এইসকল ত্ৰিভুবনেশ্বৰ ৰূপে প্ৰথিত একাদশ ৰুদ্ৰ।
भीष्म उवाच
The verse teaches reverential devotion through divine praise: recognizing the supreme lordship and many epithets/forms of Rudra-Śiva (the eleven Rudras), and honoring the seers as transmitters of sacred knowledge.
In Anuśāsana Parva, Bhīṣma instructs Yudhiṣṭhira on dharma and religious duties; here he offers a hymn-like salutation, naming and affirming the famed eleven Rudras as rulers of the three worlds.