Shloka 98
उद्धव: सुन्दर: सुन्दो रत्ननाभ: सुलोचन: । अर्को वाजसन: शृज्जी जयन्त: सर्वविज्जयी
uddhavaḥ sundaraḥ sundaḥ ratnanābhaḥ sulocanaḥ | arko vājasanaḥ śṛjñī jayantaḥ sarvavijjayī ||
ভীষ্মে ক’লে—তেওঁ উদ্ধৱ, সুন্দৰ, সুন্দ, ৰত্ননাভ, সুলোচন; আৰু অর্ক, বাজসন, শৃজ্ঞী, জয়ন্ত, সৰ্ববিজ্জয়ী নামেও খ্যাত। এই উপাধিসমূহে তেওঁৰ স্বেচ্ছাবতাৰ, সৌন্দৰ্য-কৰুণা, দীপ্তিময় ৰূপ, যাচকসকলৰ প্ৰতি দানশীলতা, প্ৰলয়কালীন ৰক্ষা, আৰু অজেয় সৰ্বজ্ঞ অধিপত্যক স্তৱ কৰি—ভক্তিময় স্মৰণক ধৰ্মাচৰণ ৰূপে উৎসাহিত কৰে।
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Remembering and reciting the Lord’s auspicious names is presented as a dharmic act: the names encapsulate virtues—beauty, compassion, generosity, protective power, and invincibility—guiding the listener toward devotion and ethical orientation.
In Bhīṣma’s discourse (Anuśāsana Parva), he continues a litany of divine epithets, listing several names that glorify the Lord and hint at mythic functions (such as the horned fish form at pralaya), as part of a larger instruction on dharma and worship.