Shloka 43
ओजस्तेजोद्युतिधर: प्रकाशात्मा प्रतापन: । ऋद्धः स्पष्टाक्षरो मन्त्रश्नन्द्रांशुर्भास्करद्युति:
ojastejodyutidharaḥ prakāśātmā pratāpanaḥ | ṛddhaḥ spaṣṭākṣaro mantraś candrāṁśur bhāskaradyutiḥ ||
ভীষ্মে ক’লে—তেওঁ ওজ, তেজ আৰু দ্যুতি ধাৰণকাৰী; প্ৰকাশেই তেওঁৰ আত্মস্বরূপ; আৰু নিজৰ বিভূতিয়ে জগতক তপাই দমন কৰে। তেওঁ ঋদ্ধ—ধৰ্ম, জ্ঞান আৰু বৈৰাগ্য আদিত সমৃদ্ধ; তেওঁৰ অক্ষৰ স্পষ্ট—প্ৰকট ওঁকাৰ; তেওঁ বেদমন্ত্ৰস্বরূপ; তেওঁ চন্দ্ৰকিৰণৰ দৰে সংসাৰতাপত দগ্ধ চিত্তক শীতল কৰে; আৰু সূৰ্যৰ দৰে দীপ্তিমান।
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The Divine is portrayed as the source of both power and guidance: he illuminates like the sun (knowledge, truth, moral clarity) and cools like moonbeams (mercy, relief from suffering). Ethical strength is thus not mere domination; it is illumination joined with compassionate refuge.
In Anuśāsana Parva, Bhīṣma instructs Yudhiṣṭhira on dharma and extols the Supreme through a litany of epithets (commonly aligned with the Viṣṇu-sahasranāma tradition). This verse is one segment of that praise, describing the Lord’s luminous and mantra-embodied nature.