Shloka 33
महेष्वासो महीभर्ता श्रीनिवास: सतां गति: । अनिरुद्ध: सुरानन्दो गोविन्दो गोविदां पति:
maheṣvāso mahībhartā śrīnivāsaḥ satāṃ gatiḥ | aniruddhaḥ surānando govindo govidāṃ patiḥ ||
ভীষ্মে ক’লে—তেওঁ মহেষ্বাস—মহাধনুৰ্ধৰ; তেওঁ মহীভৰ্তা—পৃথিৱী ধাৰণ কৰা। তেওঁ শ্ৰীনিৱাস—যাঁৰ বক্ষস্থলত শ্ৰীৰ নিবাস; তেওঁ সতাং গতি—সৎপুৰুষৰ পৰম আশ্ৰয়। তেওঁ অনিৰুদ্ধ—যাঁক কেও ৰোধ কৰিব নোৱাৰে; তেওঁ সুৰানন্দ—দেৱতাসকলক আনন্দ দান কৰা। তেওঁ গোবিন্দ—বেদবাণীৰ দ্বাৰা প্ৰাপ্য; আৰু তেওঁ গোবিদাং পতি—বেদজ্ঞসকলৰ অধিপতি।
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that the divine (Govinda) is simultaneously the cosmic sustainer and the ultimate refuge of the righteous; ethical life (dharma) finds its highest support in devotion to and reliance upon that supreme protector.
In Anuśāsana Parva, Bhīṣma is instructing Yudhiṣṭhira and, in this section, recites a sequence of divine names/epithets praising Govinda/Viṣṇu, highlighting qualities that inspire trust, reverence, and dharmic orientation.