Mahabharata — Anushasana Parva, Shloka 15
भीष्मस्योत्तरायणप्रतीक्षा तथा युधिष्ठिरागमनम् | Bhīṣma’s uttarāyaṇa moment and Yudhiṣṭhira’s arrival
शार््डचक्रायुध: खड्गी सर्वनागरिपुध्वज: । उत्तमेन स शीलेन दमेन च शमेन च
śārṅgacakrāyudhaḥ khaḍgī sarvanāgaripudhvajāḥ | uttamena sa śīlena damena ca śamena ca ||
ঈশ্বৰে ক’লে—তাঁৰ আয়ুধ শাৰ্ঙ্গ ধনু আৰু সুদৰ্শন চক্ৰ; লগতে তেওঁ নন্দক খড়্গধাৰীও। তেওঁৰ ধ্বজাত সকলো নাগৰ শত্রু গৰুড়ৰ চিহ্ন দীপ্তিমান। তেওঁ উত্তম শীল, দম আৰু শমে বিভূষিত, আৰু দিব্য তথা অদ্ভুত অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰ সদায় তেওঁৰ ওচৰত থাকে।
ईश्वर उवाच
Educational Q&A
True divine power is inseparable from virtue: the passage pairs martial insignia (bow, discus, sword, banner) with ethical excellences—śīla (good conduct), dama (sense-restraint), and śama (mental tranquility)—implying that rightful authority is grounded in inner discipline.
Īśvara describes a supreme divine figure through recognizable emblems (Śārṅga, Sudarśana, Garuḍa-banner) and through moral qualities, presenting both iconographic identifiers and the ethical profile that legitimizes his sovereignty.