Shloka 25
Gautama–Śakra Saṃvāda: Karma, Loka-bheda, and the Restoration of the Elephant
गौतम उवाच यत्रोत्तरा: कुरवो भांति रम्या देवै: सार्थ मोदमाना नरेन्द्र । यत्राग्नियौनाश्ष॒ वसंति लोका अब्योनय: पर्वतयोनयश्नल
gautama uvāca | yatrottarāḥ kuravo bhānti ramyā devaiḥ sārthaṃ modamānā narendra | yatrāgni-yonāś ca vasanti lokā ab-yonayaḥ parvata-yonayaś ca ||
গৌতমে ক’লে—হে নৰেন্দ্ৰ! য’ত মনোৰম ৰূপধাৰী উত্তৰ কুৰুসকল দেৱতাসকলৰ সঙ্গত আনন্দ কৰি দীপ্তিমান হৈ ভাসে, য’ত অগ্নিজ, জলজ আৰু পৰ্বতজ দিৱ্য জনসকল বাস কৰে; য’ত ইন্দ্ৰে সকলো কামনাৰ সিদ্ধি বৰষুণৰ দৰে বৰ্ষায়, য’ত নাৰীসকল স্বেচ্ছামতে বিচৰণ কৰে আৰু য’ত নাৰী-পুরুষৰ মাজত ঈৰ্ষা একেবাৰে নাই—সেই দেশলৈ গৈ মই তোমাৰ পৰা মোৰ হাতী পুনৰ উদ্ধাৰ কৰিম।
गौतम उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the moral force of a sage’s vow and the principle of rightful restitution: Gautama sets a clear condition for reclaiming what is his, while also contrasting ordinary human society with an ideal realm marked by abundance and the absence of jealousy—implying that ethical harmony is a higher good than mere enjoyment.
Gautama addresses a king and describes the wondrous land of Uttara-Kuru, where divine-like beings live and all desires are fulfilled under Indra’s beneficence. He declares that after going there, he will return to take back his elephant—framing his claim as a firm, time-bound resolve.