Shloka 166
ब्रह्मस्वहरण-निषेधः — Prohibition of Appropriating Brahmin Property
Brahmasva
अभिमानेन भूतानामिमां गतिमुपागतम् | आप मेरे इस पापी कुत्तेको देखिये
abhimānena bhūtānām imāṁ gatim upāgatam | paśyata me imaṁ pāpīṁ śvānam, kāntihīnaṁ śvetam durbalaṁ ca | eṣa pūrvaṁ manuṣya āsīt | sarvabhūteṣu abhimānaṁ kṛtvā asyāṁ durgatau prāptaḥ ||
চাণ্ডালে ক’লে—“সকলো প্ৰাণীৰ প্ৰতি অহংকাৰ কৰাৰ বাবেই সি এই অৱস্থালৈ আহিছে। মোৰ এই পাপী কুকুৰটোক চাওঁক—ই কান্তিহীন, ফেঁকাসা আৰু দুৰ্বল হৈ পৰিছে। ই আগতে মানুহ আছিল; কিন্তু সকলো জীৱৰ প্ৰতি অহংকাৰ ৰাখি এই দুৰ্গতি লাভ কৰিছে।”
चाण्डाल उवाच
Educational Q&A
Arrogance toward other beings is ethically corrosive and karmically dangerous; pride (abhimāna) leads to degradation, while humility and regard for all creatures support dharma.
A Caṇḍāla points out a weak, pale dog and explains that it was formerly a human who, due to pride toward all beings, has fallen into a miserable condition—serving as a moral example within the discourse.