Shloka 70
आदि पर्व, अध्याय 67 — गान्धर्वविवाह-समयः
Duḥṣanta–Śakuntalā: Gandharva Marriage and Succession Condition
धन्विनां नृपशार्दूल यः सर्वस्त्रिविदुत्तम: । महाकीर्तिमिहातेजा: स जज्ञे मनुजेश्वर,नृपश्रेष्ठ राजा जनमेजय! आचार्य द्रोण समस्त धनुर्धर वीरोंमें उत्तम और सम्पूर्ण अस्त्रोंके ज्ञाता थे। उनकी कीर्ति बहुत दूरतक फैली हुई थी। वे महान् तेजस्वी थे
vaiśampāyana uvāca |
dhanvināṁ nṛpaśārdūla yaḥ sarvāstravid uttamaḥ |
mahākīrtir ihātejāḥ sa jajñe manujeśvara nṛpaśreṣṭha rājā janamejaya ||
বৈশম্পায়নে ক’লে—হে নৃপশাৰ্দূল, হে মনুজেশ্বৰ, হে নৃপশ্ৰেষ্ঠ জনমেজয়! ধনুৰ্ধৰসকলৰ মাজত যি সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ আৰু সমগ্ৰ অস্ত্ৰবিদ্যাৰ উত্তম জ্ঞানী আছিল, সেই মহাকীৰ্তিমান মহাতেজস্বী দ্ৰোণাচাৰ্য জন্মিল; তেওঁৰ খ্যাতি দূৰ-দূৰান্তলৈ বিস্তৃত হ’ল।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse elevates mastery of knowledge (astra-vidyā) and disciplined brilliance (tejas) as forces that shape history; it also hints that exceptional skill and fame carry ethical weight, because such power will influence rulers and the fate of many.
Vaiśampāyana addresses King Janamejaya and announces the birth of a supremely accomplished figure—foremost among archers and expert in all weapons—whose great fame and radiance foreshadow his major role in the epic’s unfolding events.