Shloka 37
Garuḍa–Śakra Saṃvāda and the Retrieval of Amṛta (गरुड–शक्र संवादः अमृत-अपहरण-प्रसङ्गः)
मम्लुर्माल्यानि देवानां नेशुस्तेजांसि चैव हि । उत्पातमेघा रौद्राश्न ववृषु: शोणितं बहु,देवताओंके दिव्य पुष्पहार मुर॒झा गये, उनके तेज नष्ट होने लगे। उत्पातकालिक बहुत- से भयंकर मेघ प्रकट हो अधिक मात्रामें रुधिरकी वर्षा करने लगे
mamlur mālyāni devānāṃ neśus tejāṃsi caiva hi | utpāta-meghā raudrāś ca vavṛṣuḥ śoṇitaṃ bahu ||
দেৱতাসকলৰ মাল্য ম্লান হৈ পৰিল, আৰু তেওঁলোকৰ তেজো ক্ষীণ হ’বলৈ ধৰিলে। উৎপাতৰ ভয়ংকৰ মেঘ গোট খাই বহুত ৰক্তবৃষ্টি বৰ্ষণ কৰিবলৈ ধৰিলে। এনে বিকাৰ ধৰ্মভঙ্গৰ লক্ষণ; হিংস্ৰ অধৰ্মশক্তি উঠি আহিছে বুলি সতৰ্ক কৰে।
कश्यप उवाच
Educational Q&A
When dharma is threatened, the epic portrays nature and the heavens as reflecting that imbalance through ominous signs; such portents function as ethical warnings to check pride, violence, and adharma before catastrophe unfolds.
Kaśyapa reports a series of inauspicious omens: the gods’ garlands wilt and their radiance diminishes, while dreadful portent-clouds appear and rain blood—signals that a grave disturbance is approaching.