Shloka 13
अहमेव च तं काल वेत्स्यामि कुरुनन्दन । तपसा महता चापि दास्यामि भवतो>प्यहम्,वासुदेवो5पि जग्राह प्रीति पार्थेन शाश्वतीम् । ददौ सुरपतिश्वैव वरं कृष्णाय धीमते भगवान् श्रीकृष्णने भी यह वर माँगा कि अर्जुनके साथ मेरा प्रेम निरन्तर बढ़ता रहे। इन्द्रने परम बुद्धिमान् श्रीकृष्णको वह वर दे दिया
vaiśampāyana uvāca |
aham eva ca taṃ kālaṃ vetsyāmi kurunandana |
tapasā mahatā cāpi dāsyāmi bhavato 'py aham |
vāsudevo 'pi jagrāha prītiṃ pārthena śāśvatīm |
dadau surapatiś caiva varaṃ kṛṣṇāya dhīmate |
বৈশম্পায়নে ক’লে—“কুৰুনন্দন! সেই নিৰ্ধাৰিত সময় মই নিজেই জানিম; আৰু মহাতপস্যাৰ বলত মই তোমাকো সেয়া প্ৰদান কৰিম। বাসুদেৱ শ্ৰীকৃষ্ণেও পাৰ্থৰ সৈতে শাশ্বত প্ৰীতিৰ বৰ বিচাৰিছিল; আৰু দেৱপতি ইন্দ্ৰে সেই বৰ পৰম বুদ্ধিমান কৃষ্ণক দান কৰিলে।”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse elevates steadfast affection and loyal friendship as a legitimate spiritual aim: Kṛṣṇa seeks not power or conquest but an enduring bond with Arjuna, and this is portrayed as worthy of divine sanction.
Vaiśampāyana reports that Kṛṣṇa (Vāsudeva) asks Indra for a boon—perpetual affection with Pārtha (Arjuna)—and Indra grants it; alongside this, the speaker mentions knowing the destined time and bestowing something through great austerity.