Shloka 19
Jarītā-Śārṅgaka-saṃvādaḥ — The Dialogue of Jaritā and the Śārṅgaka Chicks
Fire-escape deliberation
भक्ष्यैरभोज्यैश्न पेयैश्व रसवद्धिर्महा धनै: । माल्यैश्न विविधैर्गन्धैर्युक्त वाष्णेयपार्थयो:
bhakṣyair abhojyaiś ca peyaiś ca rasavaddhir mahādhanaiḥ | mālyaiś ca vividhair gandhair yuktaṃ vāsṇeyapārthayoḥ ||
বৈশম্পায়নে ক’লে— বাসুদেৱ শ্ৰীকৃষ্ণ আৰু পাৰ্থ (অৰ্জুন)ৰ অন্তঃপুৰ নানাবিধ ভক্ষ্য-ভোজ্য, ৰসাল আৰু অতি মূল্যবান পানীয়, বিপুল ধন-সম্পদ, বিচিত্ৰ পুষ্পমালা আৰু সুগন্ধি দ্ৰব্যেৰে সমৃদ্ধ আছিল। তেওঁলোকে যমুনা তীৰৰ সেই মনোৰম বিহাৰস্থানত উপস্থিত হৈ, শুভ ৰত্নে অলংকৃত ক্ৰীড়ামণ্ডপসমূহত গৃহস্ত্ৰীসকল প্ৰৱেশ কৰিলে; তাৰ পিছত সকলোৱে নিজৰ নিজৰ ৰুচি অনুসাৰে জলক্ৰীড়াত মগ্ন হ’ল।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ordered prosperity of a righteous royal household: abundance is paired with refinement (garlands, perfumes, tasteful recreation). Ethically, it frames enjoyment as culturally regulated and harmonious, not indulgence that disrupts duty.
After reaching a pleasure-ground by the Yamunā, the women of Kṛṣṇa and Arjuna’s household enter the play-pavilions with supplies—foods, rich drinks, garlands, and perfumes—and begin water-sport according to their preferences.