Gaṅgādvāra-tīrtha, Ulūpī-saṃvāda, and Arjuna’s Dharma-Deliberation (गङ्गाद्वार-तीर्थम्, उलूपी-संवादः)
आम्रैराम्रातकैर्नीपैरशोकैश्षम्पकैस्तथा । पुन्नागैर्नागपुष्पैश्न लकुचै: पनसैस्तथा,जो आम, आमड़ा, कदम्ब, अशोक, चम्पा, पुन्नाग, नागपुष्प, लकुच, कटहल, साल, ताल, तमाल, मौलसिरी और केवड़ा आदि सुन्दर फूलोंसे भरे और फलोंके भारसे झुके हुए मनोहर वृक्षोंसे सुशोभित थे
āmrair āmrātakair nīpair aśokaiḥ śampakais tathā | punnāgair nāgapūṣpaiś ca lakucaiḥ panasaistathā ||
সেই অঞ্চল আম, আম্ৰাতক (আমৰা), নীপ (কদম্ব), অশোক, চম্পক, পুন্নাগ, নাগপুষ্প, লকুচ আৰু পনস (কঁঠাল) আদি গছৰে শোভিত আছিল—ফুলে ভৰা আৰু ফলৰ ভাৰে নত।
वायुदेव उवाच
The verse highlights an auspicious, life-giving environment—trees heavy with fruit and rich with blossoms—suggesting prosperity, harmony, and the sacredness of well-ordered nature, a common Mahābhārata motif for indicating a blessed or spiritually significant place.
Vāyu-deva is describing a beautiful grove or region, listing prominent flowering and fruit-bearing trees to convey its richness and charm, setting the scene with vivid natural imagery.