यावत्कीर्तिर्मिनुष्यस्य न प्रणश्यति कौरव । तावज्जीवति गान्धारे नष्टकीर्तिस्तु नश्यति,गन्धारीनन्दन! कुरुश्रेष्ठ! मनुष्यकी कीर्ति जबतक नष्ट नहीं होती, तभीतक वह जीवित है; जिसकी कीर्ति नष्ट हो गयी, उसका तो जीवन ही नष्ट हो जाता है
yāvat kīrtir manuṣyasya na praṇaśyati kaurava | tāvaj jīvati gāndhāre naṣṭa-kīrtis tu naśyati ||
ভীষ্মে ক’লে—হে কৌৰৱ, গান্ধাৰীনন্দন! মানুহৰ কীৰ্তি যেতিয়ালৈ নষ্ট নহয়, তেতিয়ালৈ সি সঁচাকৈ জীৱিত; কিন্তু যাৰ যশ নষ্ট, সি শ্বাস লৈ থাকিলেও নষ্ট সমান।
भीष्म उवाच
True ‘life’ is measured by enduring kīrti—ethical reputation grounded in dharma. When one’s conduct destroys that reputation, one is considered ruined even if physically alive.
Bhīṣma addresses a Kaurava prince (called ‘Kaurava’ and ‘son of Gāndhārī’) with a moral warning: preserve righteous fame, because disgrace is tantamount to destruction.