Shloka 7
Ādi Parva, Adhyāya 193 — Hastināpura Mantra: Duryodhana’s Proposals to Divide the Pāṇḍavas
वर्माणि चर्माणि च भानुमन्ती खडगा महान्तो<श्वरथाश्न चित्रा: धनूंषि चाग्रयाणि शराश्न चित्रा: शक्त्यृष्टय:ः काउ्चनभूषणाश्व
Vaiśampāyana uvāca: varmāṇi carmāṇi ca bhānumantī khaḍgā mahānto ’śvarathāś ca citrāḥ dhanuṃṣi cāgrayāṇi śarāś ca citrāḥ śaktyṛṣṭayaḥ kāñcanabhūṣitāś ca.
বৈশম্পায়নে ক’লে—তাত বর্ম আৰু চর্মৰক্ষা, দীপ্তিমান ঢাল আৰু মহান খড়্গ; লগতে বিচিত্ৰ অশ্ব আৰু ৰথো আছিল। তদুপৰি শ্ৰেষ্ঠ ধনু, নানা বৰ্ণৰ শৰ, আৰু স্বৰ্ণাভৰণে সজ্জিত শক্তি আৰু ঋষ্টিও সঞ্চিত আছিল।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the Kṣatriya-world emphasis on readiness and the accumulation of martial resources; ethically, it hints at how power is materially supported and how conflict is enabled by deliberate preparation.
The narrator (Vaiśampāyana) describes a store or collection of military equipment—armours, shields, swords, horses, chariots, bows, arrows, and gold-adorned spears—indicating organized preparation for warfare or a major martial undertaking.