Shloka 25
मुष्टिभिर्जानुभिश्वैव निघ्नन्तावितरेतरम् । प्रकर्षणाकर्षणयोरभ्याकर्षविकर्षणै:,वे घूँसों और घुटनोंसे एक-दूसरेको मारने लगे। दोनों एक-दूसरेको दूरतक ठेल ले जाते, नीचे गिरानेका प्रयत्न करते, कभी अपनी ओर खींचते और कभी अगल-बगलसे पैतरें देकर गिरानेकी चेष्टा करते थे
muṣṭibhir jānubhiś caiva nighnantāv itaretaram | prakarṣaṇākarṣaṇayor abhyākarṣa-vikarṣaṇaiḥ ||
বৈশম্পায়নে ক’লে—দুয়োজনে মুষ্টি আৰু হাঁটু দিয়ে ইজনে সিজনক প্ৰহাৰ কৰিবলৈ ধৰিলে। টানাটানি আৰু ঠেলাঠেলিত কেতিয়াবা ওচৰলৈ টানি আনে, কেতিয়াবা দূৰলৈ ঠেলি দিয়ে; লক্ষ্য একেই—প্ৰতিদ্বন্দ্বীৰ ভাৰসাম্য ভাঙি মাটিত পেলোৱা।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the raw mechanics of violent rivalry—mutual striking and grappling—implicitly inviting reflection on restraint and dharma: physical power without ethical governance becomes mere domination.
Two combatants are locked in a close fight, hitting with fists and knees while alternately pulling each other in, pushing away, and trying to throw the other down through grappling maneuvers.