Vasiṣṭhasya śokaḥ, Vipāśā–Śatadrū-nāmākaraṇam, Kalmāṣapādasya bhaya-prasaṅgaḥ (Ādi Parva 167)
त॑ं वै गच्छस्व नृपते स त्वां संयाजयिष्यति । जुगुप्समानो नृपतिर्मनसेदं विचिन्तयन्,“राजन! तुम उन्हींके पास जाओ। वे तुम्हारा यज्ञ करा देंगे।” राजा ट्रपद उपयाजकी बात सुनकर याजके इस चरित्रकी मन-ही-मन निन्दा करने लगे, तो भी अपने कार्यका विचार करके याजके आश्रमपर गये और पूजनीय याज मुनिका पूजन करके तब उनसे इस प्रकार बोले---
taṁ vai gacchasva nṛpate sa tvāṁ saṁyājayiṣyati | jugupsamāno nṛpatir manasedaṁ vicintayan |
ব্ৰাহ্মণে ক’লে—“হে ৰাজন, তেওঁৰ ওচৰলৈ যাওক; তেওঁ আপোনাৰ যজ্ঞ বিধিপূৰ্বক সম্পন্ন কৰাব।” উপযাজৰ এই কথা শুনি ৰজা দ্ৰুপদ—মনত যাজৰ আচৰণত বিতৃষ্ণ হৈ নিন্দা কৰিলেও—নিজ উদ্দেশ্য বিবেচনা কৰি যাজৰ আশ্ৰমলৈ গ’ল। তাত পূজনীয় যাজ মুনিক যথাবিধি সন্মান-উপাসনা কৰি তাৰ পাছত এইদৰে ক’লে।
ब्राह्मण उवाच
The verse highlights ethical tension: even when one feels moral revulsion toward another’s conduct, one may still act pragmatically for a larger objective—yet the narrative frames this as an inner conflict that invites reflection on righteous means (dharma) in pursuing desired ends.
A Brahmin advises the king to approach a particular priest who can conduct his sacrifice. The king, though inwardly disapproving, goes to the sage Yāja’s hermitage, honors him, and prepares to speak—setting up the next exchange about arranging the sacrifice.