Vāraṇāvata-prasaṃsā and the Pāṇḍavas’ Departure (वरणावत-प्रशंसा तथा पाण्डव-प्रयाणम्)
मैवं जीर्णमुपास्स्व त्वं सख्यं भवत्वपाकृधि । आसीत् सख्य॑ द्विजश्रेष्ठ त्वया मे5र्थनिबन्धनम्,इस प्रकार क्षीण होनेवाली मैत्रीका भरोसा न करो। हम दोनों एक-दूसरेके मित्र थे-- इस भावको हृदयसे निकाल दो। द्विजश्रेष्ठ! तुम्हारे साथ पहले जो मेरी मित्रता थी, वह साथ-साथ खेलने और अध्ययन करने आदि स्वार्थको लेकर हुई थी
maivaṁ jīrṇam upāssva tvaṁ sakhyaṁ bhavatv apākṛdhi | āsīt sakhyaṁ dvijaśreṣṭha tvayā me 'rthanibandhanam ||
এনেদৰে জীর্ণ হৈ যোৱা বন্ধুত্বক আঁকড়ি নধৰিবা; ‘আমি দুয়ো বন্ধু’—এই ভাব হৃদয়ৰ পৰা আঁতৰাই দিয়া। হে দ্বিজশ্ৰেষ্ঠ! আগতে তোমাৰ সৈতে মোৰ বন্ধুত্ব আছিল স্বাৰ্থ-নিবদ্ধ—একেলগে খেলাধূলা, অধ্যয়ন আদি লাভৰ কাৰণে।
हुपद उवाच
The verse critiques friendship grounded in utility: when a relationship is sustained only by personal benefit, it becomes ‘worn out’ and should not be clung to; one should honestly discard the sentimental claim of friendship when its basis was merely advantage.
Hupada addresses a Brahmin counterpart and repudiates their former bond, insisting that the earlier ‘friendship’ arose from shared activities like play and study and was therefore interest-driven rather than rooted in enduring goodwill.